Yarden beloont innovatie!

Yarden wil grensverleggende ideeën of initiatieven rondom het levenseinde en het afscheid stimuleren dan wel belonen. Daarom heeft Yarden de Yarden Afscheidsprijs in het leven geroepen. Originele, vernieuwende en/of taboedoorbrekende inzendingen maken kans op deze prijs. De winnende initiatieven of ideeën worden beloond met o.a. een geldbedrag. Het uitreiken van de Yarden Afscheidsprijs gebeurt in principe iedere 2 jaar. Tijdens de Landelijke Vrijwilligersdag voor de vrijwilligers van Vereniging Yarden op zaterdag 16 september 2017 in het Planetarium in Amsterdam, reikt Yarden deze prijs voor de achtste keer uit.

Met deze prijs wil Yarden iedereen stimuleren om nieuwe initiatieven en/of ideeën aan te dragen rondom de dood en het afscheid. Iedereen* mag meedoen! Van particulier tot professional en van jong tot oud. Meerdere inzendingen per deelnemer zijn toegestaan. De uiterste deelnamedatum is zaterdag 1 juli 2017, 17.00 uur. Vanaf dat moment is het voor het publiek mogelijk om te stemmen. Stemmen kan tot en met donderdag 31 augustus 2017, 17.00 uur.

*)Medewerkers en vrijwilligers van Yarden en franchisenemers/partners zijn uitgesloten van deelname.

De afscheidsprijs bestaat uit twee verschillende prijzen:

  • Publieksprijs à € 7.500,-
  • Juryprijs à € 7.500,-

De prijs bestaat tevens uit een oorkonde en bekendmaking in de media. De Yarden Afscheidsprijs is bedoeld om de (verdere) ontwikkeling of uitrol van het initiatief en/of idee te bevorderen.

Winnaars 2015
In 2015 is Theatergroep Bint verkozen tot winnaar van de Juryprijs met de voorstelling ‘Lang zullen ze leven’. Susanne Suermondt won de Publieksprijs met ‘De Urn’ – persoonlijke urnen en herdenkingsbeeldjes.

Klik hier voor tips en trucs om de kans op een prijs te vergroten.

Idee aanmelden

Inzendingen Afscheidsprijs 2017
Laat u inspireren door de onderstaande inzendingen voor de Yarden Afscheidsprijs 2017.

Terug naar de natuur
Stemmen is gesloten!

Terug naar de natuur

Ik ben 47 jaar en ik voel me alsof ik nooit dood zal gaan. Daarom schrok ik best wel toen 3 week geleden een kennis van mij plotseling overleed. Ik werd met de stoffelijkheid van ons bestaan geconfronteerd. Ze was nog maar 32 jaar. Standaard crematie, koffie en cake en thats it.
Ik ben geen hokjesmens. In een vakje op het kerkhof, wel mooi dat mijn kids nog naar een plek kunnen gaan. Maar dat mijn kids het dan ook moeten gaan onderhouden, nee... Dat wil ik ze niet aandoen. Ze hebben het al zo druk. En als er na 20 jaar niet wordt betaald ben je weg. Verbranden lijkt me niets, ik wil terug naar de natuur.

Op een of andere manier, wellicht synchroniteit, stuitte ik op het feit dat er ook natuurbegraafplaatsen zijn. Ik ben 47 jaar en ik wist nooit dat die bestonden! Wat een prachtplek, bijvoorbeeld bij Eext. Forever blijven liggen en geen gedoe voor de kids, toch een prachtige plek waar ze heen kunnen als ze willen.... Dus mijn idee is dat dit niet goed gepromoot wordt.

Lees meer
Een vlinderkind-dag
Stemmen is gesloten!

Een vlinderkind-dag

Een mooie zomerse dag. Er spelen kinderen op het springkussen en er worden kinderen geschminkt. Ouders, opa's, oma's en misschien zelfs tantes en ooms met hun kinderen genieten van de drankjes en hapjes. Er zijn diverse hoeken met activiteiten. Naast al die vrolijkheid en fleurige omgeving mist er wel iets, bij iedereen. Er mist een kindje... Er vloeien tranen bij de gesprekken vol herkenning. Wat geeft dat toch een steun om zoveel mensen om je heen te hebben die weten hoe het voelt om een kindje begraven te hebben.

2016 was het eerste Vlinderkindcafé, een bijeenkomst voor ouders van overleden kinderen. Een plek waar je zonder taboe en zonder oordeel vrij kan praten over het kindje dat je mist. Er blijkt veel behoefte aan deze bijeenkomsten. Veel ouders voelen zich in het dagelijks leven geremd om te praten over hun vlinderkindje. De vraag om iemand mee te nemen krijg ik vaak. Een mooie gezamenlijke dag lijkt mij een prachtige manier om onze overleden kindjes te herinneren.

Lees meer
Een tweede kans
Stemmen is gesloten!

Een tweede kans

Er moet voor mensen, die teruggekeerd zijn van de dood een soort van tweede huwelijksreis bestaan. Mijn aangetrouwde tante was enorm ziek geworden, maar is teruggekomen van weggeweest en kan zelfs weer (huwelijks)feesten bijwonen. Mijn oom probeert er het beste van te maken.
Ik hoop, dat het meer mensen gegund is om op een soort tweede huwelijksreis te gaan en dit zelfs op te nemen. Een mooi mooie herinnering voor later.

Lees meer
Van strooiveld naar bloementuin: het uitstrooien van as vermengd met bloemzaadjes
Stemmen is gesloten!

Van strooiveld naar bloementuin: het uitstrooien van as vermengd met bloemzaadjes

Nadat een dierbare is gecremeerd, hebben de nabestaanden de mogelijkheid de as uit te strooien op een strooiveld bij het crematorium of op de begraafplaats. Aan dit ritueel zou ik de optie willen toevoegen om de as in de strooibus te vermengen met bloemzaadjes. Op deze manier wordt met het uitstrooien van de as letterlijk nieuw leven gezaaid!

Het is mogelijk de nabestaanden op het veld te laten uitstrooien (en zaaien) zoals zij dat zelf willen, waardoor na verloop van tijd ongetwijfeld een kleurrijke wildgroei van bloemen zal ontstaan. Maar óók kunnen op het strooiveld aan de nabestaanden stukjes grond worden toegewezen, waarop zij mogen uitstrooien. Daardoor zullen kleine bloemenperkjes ontstaan en uiteindelijk: een bloementuin!

De nabestaanden kiezen de bloemzaadjes uit: had hun dierbare een favoriete bloem, of gaan zij voor een combinatie van verschillende bloemen? Wat er ook gekozen wordt, het uitstrooien zal een kleurrijk resultaat opleveren!

Lees meer
Crematie in kleine kring
Stemmen is gesloten!

Crematie in kleine kring

Ik ben een ‘babyboomer’, ongehuwd en geen kinderen. Ik ken veel generatiegenoten, in min of meer dezelfde omstandigheden, die net als ik een afscheid klein willen houden. Op mijn leeftijd ben ik bij steeds meer uitvaarten aanwezig en het valt mij op dat een uitvaart/crematie in kleine kring vaak een kale sfeer heeft. De oorzaak hiervan ligt aan de meestal te grote aula’s, de vele lege stoelen en de harde verlichting.
Naar mijn idee is het niet zo moeilijk om een dergelijke nogal karakterloze omgeving te vermijden door voor kleine gezelschappen, stoelen in een halve cirkel rond de kist te plaatsen, een luchtig ‘gordijn’ achter de kist te hangen, het licht in de ruimte sterk te reduceren en de kist uit te lichten met een spot. Hierdoor ontstaat er een intieme sfeer die recht doet aan uitvaarten met een kleine groep belangstellenden.
Ik hoop dat u hiermee iets kan doen. Het zou voor veel mensen een waardevoller afscheid kunnen betekenen.

Lees meer